De leden van de scoutsgroep hadden gehoopt op de steun van het stadsbestuur voor een oplossing van hun probleem, maar blijkbaar kwamen er tot op heden weinig bruikbare alternatieven naar voor. De scouts zouden eventueel enkele containers willen plaatsen op de achterkoer van het parochiecentrum Heilig Hart waar nu nog geen gebouwen zijn. De parochie is zelfs bereid om de speelplaats heraan te leggen maar dan moet men eerst zeker zijn dat er containers mogen geplaatst worden. Het voorstel om op termijn eventueel te verhuizen naar de site Schotte zien de meisjes niet meteen zitten omdat heel wat leden uit de buurt komen waar ze momenteel hun werking hebben.

De bevoegde schepen antwoordde dat er mogelijkheid is tot een tijdelijke vergunning. De scouts zouden pas in maart 2012 de lokalen moeten verlaten.

“Schepen Casaer maakt zich sterk dat hij meer dan 300.000 euro subsidies kan binnenhalen. Dat is sterk. Ik feliciteer hem daarvoor. Met dat bedrag kan hij toch al iets mooi doen rond Boon? Ik vind het overdreven om daar nog eens 300.000 euro geld van
de stad bovenop te leggen,” aldus nog Karim Van Overmeire. Volgens Dylan Casaer moet Aalst ambitieus durven zijn, maar misschien moeten die 613.000 euro ook dienen om de ambities van Casaer in het verkiezingsjaar 2012 te onderstutten.

De hele discussie kan niet los gezien worden van de penibele financiële situatie waarin de stad Aalst zich bevindt. Om een toegezegde steun van 600.000 euro aan basketbalclub Okapi te kunnen betalen, moest op allerlei andere posten zwaar bespaard worden. De 613.000 euro voor het Boonjaar zijn nog niet in het budget ingeschreven. Karim Van Overmeire vraagt zich af hoe men dat gaat rond krijgen. Hij kreeg onverwacht steun van leden van de meerderheid, waaronder Serge Grysolle (Open VLD, schepen van financiën) en CD&V-schepen Bart Van Lysebeth, die vindt dat Casaer ‘nog veel huiswerk heeft’ om die grote  uitgave te verantwoorden.

Gemeenteraadslid Willy Van Mossevelde gaf zijn bedenkingen mee en motiveerde zijn onthouding:

Collega’s ,

80.000 euro is zowaar geen “peulschelp”. Op de commissie Openbare Werken werd dit aangebracht als een koopje dat in de “Kunstbeurs van Brussel “ voor 95.000 euro, maar voor Aalst aan 80.000 euro inclusief BTW wordt aangeboden. Daarenboven is het werk van een Aalsterse kunstenaar en een oud-student van onze academie. Het is uiteraard lovenswaardig om een Aalstenaar en oud -student te ondersteunen en aan te moedigen. Maar is dit nog een aanmoedigingspremie?

Kunst is onderhevig aan volgend gezegde: “Les goûts et les couleurs ne se discutent pas.” Over smaak en kleuren valt niet te twisten. Men kan de ‘kunst’ vanuit verschillende invalshoeken benaderen:

1. Als leek
Voor de leek, meestal synoniem voor cultuurbarbaar, is dit werk een kinderkoesj dat een ei gelegd heeft. Een ei dat open kan en vervolgens alles heeft van een vaisselière (bordenkast ) met ergens nog een kookpot (het is toch geen ander soort pot?). Bovenaan een schouw die waarschijnlijk de symboliek weergeeft voor een voorbijgestreefde dampkap.

2. Als kunstkenner
Hier bestaat de bewondering voor de “karros” en het ei in al zijn ovaliteit met een gestroomlijnd eigentijds bordenrequiem. Daarbij geïncorporeerd een gedurfd maar stilistisch recipiënt met een vleugje nostalgie …enz. Kortom, woorden schieten te kort.

Conclusie: eigenlijk berust de appreciatie van een kunstwerk op een zeer subjectieve benadering en smaak. De werkelijkheid is dat het 80.000 euro kost. Toch wel een bedrag om even bij stil te staan. Even ter zijde en een bijkomende vraag aan de kenners: wat stelde het kunstwerk “De Schelp 1” voor en hoeveel gaat “De Schelp 3” dan kosten?

Tot slot: Als zogenaamde leek heeft men het moeilijk met het bedrag van de aankoop. Als zogenaamde kunstkenner zal men het waarschijnlijk ok vinden. Daar ik geen van beide wil zijn zal ik mij bij deze aankoop onthouden. De toekomst zal oordelen of de aankoop (financieel) verantwoord is.

Mijnheer de voorzitter, dames en heren van het college, collega’s,

Wie de moeite gedaan heeft om de cijfers van de budgetwijziging te bekijken, wordt er niet vrolijk van. De schepen van financiën, de burgemeester, en de voorzitter van deze gemeenteraad zijn heel mild in hun weergave van de feiten. Ze zeggen dat we de knipperlichten een beetje in het oog moeten houden. De werkelijkheid is vanzelfsprekend helemaal anders.

De schepen van financiën verwijst naar de andere centrumsteden, waar de situatie soms erger is. Dat is juist. Elders is het soms erger. Maar dat ontslaat deze meerderheid niet van haar verantwoordelijkheid om maximaal een gezond financieel beleid te voeren. Hierin schiet deze meerderheid duidelijk tekort.

Hoe doet men dat in andere steden? Daar is men bezig om de grote projecten die men eerder gestart heeft, nu af te ronden. Daar dient een budgetwijziging ter bijsturing. In Aalst dient een budgetwijziging om allerlei nieuwe, onvoorziene uitgaven in de boot te laden. In deze stad overheerst een après-nous-le-déluge-sfeertje, brood en spelen, leuke dingen voor de mensen in het laatste jaar voor de verkiezingen: 600.000 euro voor Okapi, 600.000 euro voor het Boonjaar (een bedrag dat overigens nog niet in het budget is opgenomen), Cirk!, een communicatieplan met een nieuw logo en stads-TV (nu weliswaar uitgesteld maar zeker niet afgevoerd), straks nog de aankoop van een kunstwerk dat 80.000 euro kost. Er is gelukkig een schepen van financiën die wijst op het noodzakelijke financiële evenwicht, maar hij slaagt er niet in om rond deze noodzaak een vergadering van het college bijeen te krijgen. Uiteindelijk moet hij zijn toevlucht nemen tot een aantal saneringsvoorstellen die hij in eigen naam doet. Hij vraagt hierover de hoofdelijke stemming, niet om de fracties in de oppositie het mes op de keel te zetten, maar om de leden van zijn eigen meerderheid voor hun verantwoordelijkheid te plaatsen.

Collega’s van de meerderheid, wat is er geworden van uw plechtige beloftes uit het Meerjarig Beleidsprogramma, die u in 2008 geformuleerd hebt? Op bladzijde 7 lees ik: “Via een permanent kerntakendebat zullen we meer samenhang creëren tussen de verschillende beleidsdomeinen en ook de kernopdrachten van de stad duidelijk omlijnen. (…) De stad kan niet alles. Zij kan niet onvoorwaardelijk inspelen op nieuwe noden en behoeften, op nieuwe opgelegde taken van hogerhand. De huidige taken worden in vraag gesteld om de klemtoon te verschuiven naar de echte kerntaken van de stad.” Welke concrete activiteiten van de stad werden sinds 2008 stopgezet of afgestoten, zodat er financiële ruimte kwam voor andere initiatieven? Kunt u dat zeggen? Er is mij geen enkel voorbeeld bekend.

Uit bladzijde 8 van het Meerjarig Beleidspogramma citeer ik: “De opdracht voor de komende jaren zal erin bestaan om budgettaire ruimte te creëren. Het structurele aandeel van de personeelskost en de niet-samendrukbare werkingskosten is immers te hoog.” De schepen van financiën heeft daarnet geschetst hoe de personeelskost 52% van ons budget inneemt. Welke inspanningen heeft deze meerderheid sinds 2008 gedaan om extra budgettaire ruimte te creëren?

Aalst is een unieke stad. In andere steden realiseert men allerlei projecten, en op het einde van de legislatuur is het geld op. In Aalst realiseert men helemaal niets, maar op het einde van de legislatuur is het geld ook op.

Sommige collega’s weten dat ik thuis een map heb waarin ik affiches en folders van verkiezingen bewaar. Dat is een dankbare bron van inspiratie. Er is onder meer een affiche van de lokale verkiezingen in Gent, waarop Guy Verhofstadt en Freya Van den Bossche samen op een bank zitten. De bijhorende tekst luidt: “’t Is goe geweest hé Guy?” “Nog ne keer, Freya?”

De kans dat we straks in Aalst dit soort affiches zullen zien, is niet bijzonder groot.

Geef toe, een affiche met bijvoorbeeld Ann Van de Steen en Bart Van Lysebeth samen op een bankje, en daarbij de tekst: “t Is goe geweest hé Ann?”, “Nog ne keer, Bart?” … Het is niet erg waarschijnlijk.

Of het zou een affiche moeten zijn met Ilse Uyttersprot en Johan Stylemans. “Het is een ramp geweest hé Johan?”, “Nooit meer met u, Ilse!”

Zoals de schepen van financiën reeds zei: niemand kan voorspellen wie er in 2013 op de banken van de meerderheid zal zitten. Maar één zekerheid hebben we wel: de financiële situatie zal bijzonder precair zijn.

In plaats van met de huidige ploeg samen te zitten en te bepalen hoe men de financiële situatie van onze stad kan saneren, gaat deze meerderheid na vijf jaar ruzie, stilstand en blokkeringen naar de kiezer met feestjes, cadeautjes, nieuwe logo’s en opsmukoperaties. De schepen van financiën is blijkbaar de enige die een zekere sense of urgency voelt. Hij moet zich soms erg eenzaam voelen. De andere leden van het college denken alleen aan de leuke dingen die ze voor de mensen kunnen doen in dit jaar voor de verkiezingen. Dit is compleet onverantwoord.

In één klap is Bert Kruismans de held van de antinationalisten in Vlaanderen en van alle Goede Belgen geworden. Ik heb niet de indruk dat de man dit heel erg jammer vindt. Voor het overige hoeven we onze vriend Kruismans niet aan het kruis te nagelen (bemerk de subtiele woordspeling). Hij mag van mij met alles en iedereen de spot drijven, en dit overal en in alle talen van de wereld.

Ik verbaas me wel over zijn verbazing. Iemand die met zijn show ‘La Flandre pour les nuls’ aan de Franstaligen op een ludieke manier wil uitleggen hoe Vlaanderen in elkaar zit, moet zelf toch ook beseffen dat taalkwesties in faciliteitengemeenten zeer gevoelig liggen. Wemmel ligt op de breuklijn van een groot taalgebied en een klein taalgebied. Overal in de wereld, van Wales tot Quebec, verliezen kleine talen terrein ten opzichte van grotere talen tenzij er een duidelijke en kordaat toegepaste taalwetgeving bestaat. Het is dan ook net iets te gemakkelijk om de Vlaamse taalgevoeligheid in de Rand af te doen als provincialisme en kerktorenmentaliteit. Humor kan een sterk wapen zijn, maar het moet bij voorkeur worden ingezet tegen de machtigen der aarde, eerder dan tegen degenen die in de verdrukking zitten.

Bert Kruismans woont niet alleen in mijn thuisstad Aalst, hij zal bovendien de gastspreker zijn op de door het stadsbestuur georganiseerde 11-juli-viering in Aalst. Ik vraag me af dit nog wel een goed idee is. Waarom is Kruismans ingegaan op de uitnodiging van de burgemeester van Wemmel? Ofwel was hij uit op de persaandacht ten gevolge van een zeer voorspelbaar incident. Antinationalisme en zelfspot zijn producten die goed verkopen in het hedendaagse Vlaanderen. Ofwel begrijpt Bert Kruismans echt niet dat hij met een Franstalig optreden op uitnodiging van een Franstalige burgemeester meespeelt in een cynisch politiek spel. In beide gevallen lijkt Kruismans mij niet de aangewezen persoon om op de officiële 11-juli-viering in Aalst het woord te voeren. Geef die man een forum in De Werf of op de Grote Markt, maar bespaar ons (en hem) de voorspelbaar pseudokritische evenwichts¬oefening die voor een 11-juli-toespraak moet doorgaan. Rik Torfs en Guido Fonteyn zijn hem de voorbije jaren reeds voorgegaan. Wat is het nut van sprekers die ergernis opwekken, of in het beste geval het opgekomen publiek onverschillig laten? Kan het Aalsterse stadsbestuur geen briefje schrijven aan Kruismans om hem te laten weten dat na het Wemmel-incident een toespraak niet meer hoeft? Laten we op de Vlaamse feestdag een onnodige polemiek vermijden. Gewoon iets gaan drinken op de Grote Markt en naar de Nederlandstalige muziek van Rosbos, Fosco en Teek luisteren. Kruismans mag meegaan. Ik trakteer hem een pint.

Karim Van Overmeire

Op 21 december 2010 kopte Het Laatste Nieuws: “Stad werft niemand meer aan tot zomer”. Schepen van Personeel Dylan Casaer had een aanwervingsstop afgekondigd: “Tot eind augustus 2011 zullen er geen nieuwe mensen meer aangenomen worden en blijft het personeelsaantal van de stad Aalst stabiel op ongeveer 1.000 ambtenaren.”

Deze beslissing werd als volgt geargumenteerd: “De komende jaren zullen de stadsdiensten gereorganiseerd worden. Studiebureau Möbius onder¬zoekt de efficiëntiegraad van alle diensten. Uit dat onderzoek moet blijken welke dienst personeel te weinig heeft, en waar er verschuivingen moeten gebeuren. Tot dat onderzoek afgerond is, nemen we niemand meer aan.”

Aangezien een personeelslid aan de stad gemiddeld 30.000 tot 40.000 euro per jaar kost, is een aanwervingsstop in afwachting van de resultaten van de studie, inderdaad een verstandige beslissing.

In het artikel wordt een belangrijke uitzondering vermeld: mensen die op pensioen gaan, worden (gedeeltelijk) vervangen. Schepen Casaer in HLN: “We hebben beslist om de helft van het budget dat we spendeerden aan het personeel dat op pensioen vertrekt, te investeren in nieuwe krachten. Maar ons personeelsbestand zal dus niet meer groeien tot augustus“.
In zijn antwoord op een vraag die ik stelde op een gemeenteraad begin 2011, wees de schepen op een tweede uitzondering: aanwervingen die voor het afkondigen van de aanwervingsstop reeds beslist waren, zouden doorgaan.

Toch lijkt het erop dat er ook buiten het kader van deze uitzonderingen nieuwe aanwervingen verricht werden. In het personeelsblad InTeam nr. 1 maart 2011 lezen we bijvoorbeeld dat er alleen al tussen 10 januari en 22 februari niet minder dan 19 nieuwe aanwervingen gebeurd zijn. Daar tegenover staan 5 uitdiensttredingen en 10 mensen die met pensioen gaan (hierbij maken we abstractie, gezien de specifieke context, van de terechte indiensttreding van 13 nieuwe brandweermannen die op dezelfde bladzijde in InTeam wordt aangekondigd).

Enkele maanden later (HLN, 19 maart 2011) relativeert de schepen het verwachte effect van de Möbius-studie (kostprijs 200.000 euro): “Zelfs als blijkt dat we te veel personeel hebben, lijkt het met de verkiezingen in het vooruitzicht niet waarschijnlijk dat daar meteen iets aan gedaan zal worden“. De schepen wijst verder op het belang van een nieuw administratief centrum, en op het feit dat de komende tien jaar een groot aantal personeelsleden door pensionering spontaan zullen afvloeien.

Gemeenteraadslid Karim Van Overmeire vroeg aan schepen van Personeel Dylan Casaer (SP.A) om een cijfermatig overzicht van de aanwervingen en pensioneringen/uitdiensttredingen sinds 1.1.2011. Voor niet-ingewijden is het immers, zelfs met de collegebeslissingen in de hand, schier onmogelijk om een heldere kijk te krijgen op het verloop binnen het personeelsbestand.

Eind juni zullen de gemeenteraadsleden inzage krijgen van de Möbius-studie. De concrete uitvoering van de adviezen zou vanaf oktober 2011 gebeuren. Wie leeft, zal zien.

In het Meerjarig Beleidsprogramma 2008-2012 lezen we op blz. 16: “Aalst moet dan ook haar historische, stedelijke en culturele troeven meer uitspelen. Aalst is een merknaam die actief moet gepromoot worden. City branding gaat veel verder dan city marketing. City branding richt zich op de ontwikkeling en exploitatie van een gemeentelijk merk met als kern de stedelijke merkidentiteit.”

Het was helaas wachten tot midden mei 2011 vooraleer er van dit voornemen iets concreet te merken was. Op het citymarketingevenement GeniAalst, georganiseerd door leerlingen van het CVO, stelde het Limburgs marketingbureau BRO België de resultaten voor van een studie die in opdracht van de stad werd uitgevoerd. Na een analyse van de sterke en zwakke punten van onze stad werden een aantal aanbevelingen geformuleerd.

Er werden wel enkele open deuren ingetrapt. Onder meer op de aanbevelingen om ‘iets te doen met Schotte’ en om ‘zoveel mogelijk stadsdiensten samen te brengen op één locatie’ – zonder te vermelden welke locatie – werd nogal sarcastisch gereageerd. “67.000 euro voor studie die bevestigt wat iedereen al weet,” kopte het Nieuwsblad niet helemaal ten onrechte. Al leert de ervaring dat in Aalst dure studies en doorlichtingen door ‘neutrale derden’ blijkbaar soms een noodzakelijke voorwaarde zijn om de zaken in beweging te krijgen. Een deelnemer aan het panelgesprek legde de vinger op de wonde: “Aalst heeft nood aan een fiets met één stuur. Ze mogen er met zoveel op als ze zelf willen, maar ze moeten wel in dezelfde richting trappen.”

Op de vraag van Karim Van Overmeire waarom het duurde tot 2011 alvorens er met de beoogde city branding/city marketing een aanvang werd gestart, kwam de burgemeester niet verder dan een opsomming van beslissingen die al veel te lang op zich hadden laten wachten. Hoe doet men dat in andere steden? In Aalst blijkt alvast niet dat het bestuur een prioriteit maakt van citybranding.

De resultaten van het onderzoek werden blijkbaar overgemaakt aan het College van Burgemeester en Schepenen. Ze werden tevens bekendgemaakt op het evenement Geniaalst, zij het slechts gedeeltelijk en in sneltreinvaart. Karim Van Overmeire vroeg zich echter af wanneer de gemeenteraadsleden de volledige resultaten en aanbevelingen van deze studie ter hand gesteld krijgen. Ook de voorzitter van de gemeenteraad Christophe D’haese (Open VLD) stelde zich vragen waarom de gemeenteraad, toch nog altijd het hoogste orgaan van de stad, niet vooraf werd ingelicht. Uiteindelijk zouden de resultaten aan de gemeenteraadsleden op een commissievergadering midden juni worden overgemaakt.

De burgemeester vertelde tijdens GeniAalst dat de studie niet dient ‘om in de kast te blijven liggen’. De vraag is welke conclusies het stadsbestuur uit de studie trekt, en welke concrete maatregelen er zullen genomen worden. Bij de voorstelling van de studie werd gesproken over een project dat zich ‘over misschien wel tien jaar uitstrekt’?  Is het bestuur van plan om nog deze legislatuur de lijnen voor de komende tien jaar uit te zetten? In haar antwoord kwam ook hier de burgemeester niet verder dan het voorstellen van een nieuw logo en baseline en nog wat vage concepten zoals een mentaliteitswijziging, participatie en meer overleg. Is dat het resultaat van een studie die 67.000 euro kost?

Tijdens het debat op het einde van het evenement gaf de burgemeester de indruk dat de piste ‘evenementenhal op de Tragel’ verlaten werd. Op de gemeenteraad sprak de burgemeester dat opnieuw tegen.

Conclusie: in de meerderheid is er geen consensus over de gevolgen die aan deze citybrandingstudie moeten worden gegegeven.